Voelde me aangesproken..! ;-)

Lekker aan de wandel op de vestingwallen van het kleine maar mooie plaatsje Woudrichem, vorige week zaterdag. Was middels een trap, naar de aanlegsteigers van de Stadshaven, even van die wallen afgedaald..

.. en toen ik die trap en die haven achter me had ( ik zag de trap al snel links in de verte)..

.. wandelde ik eigenlijk meteen weer terug naar de wallen.. om die te bereiken over een beer in de stadsgracht. Normaal gesproken kun je over die beren juist niét heen, want ze bouwden die muren vroeger met een spits aflopende bovenkant, om te voorkomen dat de vijand natuurlijk over die muur dan de stad zou kunnen bereiken. Soms zette men er dan nog een stenen paal op ook, want er zijn natuurlijk altijd hele lenige mensen met een goed gevoel voor evenwicht, die wel een soort van kunnen koorddansen — laatst nog in de krant gelezen van een jonge gast die hier in Rotterdam van de ene wolkenkrabber naar de andere (over de rivier heen!) over een 3cm breed koord gelopen is.. knappp! — voor hen zou zo’n muur oversteken dan nog een eitje zijn.. die palen (monniken genoemd) waren dan onneembare hindernissen. Op déze muur hier stonden geen monniken.. en er is tegenwoordig met hout een voetpad overheen gemaakt.. zo kon zelfs ík eenvoudig erover hehe! Links is dus de Stadshaven, rechts zie je weer een volgend bastion in de stadsgracht uitsteken..

Ik werd aan de overkant weer gastvrij opgewacht door een kanon hahahaha! En ik wandelde de wal nog een stukje verder af.. waarbij ik weer schaapjes zag, de vaste wallen-grazers.. al waren deze hier maar lui.. ze lagen allemaal te maffen hehe..

Aan deze kant stonden de huizen niet echt áán de wal gebouwd, zoals we eerder zagen, maar een klein stukje er vanaf.. en ik zag dat sómmige huizen er tóch hun voordeur aan hadden.. in wezen hehe..

Ik zag ook die kerktoren daar.. daar ging ik nu naar toe onderweg.. het eerste paadje dat naar beneden leidde sloeg ik in.. het kwam in de Kerkstraat uit..

Waar ik de wal af kwam — en ook iets verderop op een oud pand — zag ik nog een gevelgedicht.. ik hou daar van..

Dat oude pand waar het gedicht van de zalmvisser aan hing, was het Arsenaal uit 1851.. ik schreef er al eerder over. Er is nu het Visserijmuseum in gevestigd.. en er hing, behálve het gedicht, ook nog een soort van plastiek aan de gevel van een zalmvisser..

.

Maar toen ging m’n aandacht toch wel even naar die oude kerk daar uit.. de Sint-Martinuskerk, door de lokale bevolking ook wel ‘De Mosterdpot’ genoemd.. is weer eens wat anders dan de véle ‘peperbussen’ die ik al ben tegen gekomen op wandel hahahaaa! De Sint-Martinuskerk is een middeleeuwse kruiskerk. Er zou op deze plek in de 7e eeuw al een kapel hebben gestaan, gesticht door een metgezel van de Heilige Willibrordus. De huidige kerk stamt uit de 15e eeuw, maar toen in 1573 heel Woudrichem door de Geuzen in de as werd gelegd om te voorkomen dat de Spanjaarden de stad in zouden nemen, bleven alleen de muren van de kerk overeind. De herbouw van de kerk liet aanvankelijk door geldgebrek op zich wachten, maar kwam uiteindelijk in 1621 toch gereed..

In tegenstelling tot het vrij sobere uiterlijk van het schip van de kerk, is de 34m hoge toren rijk versierd.. aan de westzijde zijn haakse steunberen aangebracht met zogenoemde speklagen (lichtgekleurde strepen), bij de tweede geleding zetten deze zich overhoeks voort, wat waarschijnlijk aan een wijziging in de bouwplannen (vermoedelijk na een stagnatie in de bouw) te danken is. De slanke spaarnissen in die tweede geleding zijn bezet met ruitvormige medaillons. De spaarnissen in de derde (klokken-)geleding hebben ronde medaillons waarin gebeeldhouwde koppen aangebracht zijn.. deze stellen graven, vrouwen en soldaten voor. Enfin.. genoeg te zien aan die stompe toren, waar je met een béétje fantasie wel een mosterdpot in kunt zien hehe. Het enige nadeel voor mij als fotograaf was dat de kerk midden tussen bebouwing stond.. érg lastig om ‘m er goed op te krijgen hoor, in z’n geheel lukte me al helemáál niet..

Ik zag op de klok dat het al elf uur was.. koffietijd! Toevallig meende ik hier aan het einde van een straatje, dat evenwijdig liep met de hoger gelegen vestingwal, een terrasje te zien. Ik ging die kant eens op.. waarbij ik nog een oude stadspomp passeerde en ook nog een wat kleiner terrasje.. blijkbaar was in deze voormalige kruitmagazijnen van het oude Arsenaal een horecazaak gevestigd, die beide historische plekjes tot z’n beschikking had..

Ik liep door naar het grootste terras, dat wat ik als eerste gezien had.. de zaak heette Brasserie Zus.. en ik voelde me aangesproken.. want dat bén ik hè.. een zus hahahahaa! Het zat daar leuk, erboven torende op de stadswal de molen Nooit Gedagt uit, die ik veel eerder al had zien staan.. en toen ik bij de bestelling van m’n kopje koffie aan de vriendelijke vrouw van de bediening vroeg of daar wat lekkers bij te koop was, noemde ze zó een stuk of zeven gebaksoorten op, de ene klonk al lekkerder dan de andere. Ik ging voor de pecan-carameltaart.. en die was echt mmmmmmmmmm! 🙂

( rechts onder in de collage het zicht op het terras en het straatje waar het aan lag vanaf de stadswal)

Een heerlijke rust.. en niet zo stil als het op de fotootjes lijkt hoor.. er stopten vele fietsers ook voor een kopje koffie, maar die kozen net als ik ook allemaal een plekje in de schaduw en ik kiekte de zonkant hehe.
Ik maakte nog even gebruik van het toilet en ging toen weer eens door.. oh en ik rekende hier €6,75 af.. viel me nog mee, maar was die €4,99 in Vianen inderdaad zo duur nog niet.. het is me wat met die horecaprijzen hè..!
Even omhoog naar de molen..

Molen Nooit Gedagt dus.. de enige achtkantige stenen stellingkorenmolen van NL. Ongeveer rond 1662 gebouwd, maar door de zich terugtrekkende Duitse troepen in april 1945 opgeblazen.. bang als ze waren dat de molen als uitzichtpunt door de geallieerden zou worden gebruikt. Ze gebruikten daarbij zoveel dynamiet dat een groot deel van Woudrichem mee opgeblazen werd. Een deel van de stenen van de molen zijn hergebruikt voor een schuur achter het molenaarshuis.. verder ligt er nog de hals van de bovenas naast de molen te verrroesten hehe. Vanaf 1972 werd er pas serieus gedacht over herbouw van de molen naar de originele tekeningen.. maar pas toen er geld vrijkwam van het rijk en de provincie kon er met de bouw begonnen worden.. in 1991.

Hier, op dit stuk van de wal, waren de schapen wat actiever..

Nadat ik die fotootjes van bovenaf van dat gezellige Zus-terrasje gemaakt had, vervolgde ik m’n weg de andere kangt van de wal op.. terug naar waar ik begonnen was. Altijd leuke uitzichten vanaf zo’n wal, al was dat hier alleen naar de stadskant links.. naar rechts was de graswal iets hoger dan waar ik kon lopen.. uiteraard weer omdat er schapen graasden. Zo kon ik hier vandaan de stadsgracht niet zien..

.

Echt terug bij waar ik het stadje die ochtend binnen gekomen was.. ik liep de coupure terug door..

.. en zag dat m’n vriend de namaak-zwaan er ook nog rond dreef.. de foto dáárvan gebruik ik als afsluitfoto van dit postje. Maar m’n wandeling die ochtend was nog niet gedaan.. ik besloot dat paadje daar, langs dat jachthaventje, eens in te slaan. Nu stond daar een bordje bij..

.. maar er zijn tegenwoordig zóveel meer fietsers dan wandelaars, dat die wielrijders waarschijnlijk denken dat dat niet meer geldt.. moest echt wel oppassen daar. Ik wist niet waar al dat fietsvolk heen ging, maar daar zou ik later dus wel achter gaan komen. Ondertussen genoot ik, terwijl ik nu dus ónderlangs een bastion aan het wandelen was, van het uitzicht op de bootjes..

Ahaaaa.. dáár gingen al die fietsers naartoe.. een voet-fietsveer naar Loevestein! Hmmm.. het wás nog vroeg.. en ik had in Vianen de kastelen dus niet kunnen zien, omdat ze al eeuwen geleden afgebroken waren. Zou ik dan nu niet, als een soort van bonus, eens tot aan het slot Loevestein kunnen wandelen?.. en dan dus zo leuk over en weer gaan varen met het voetveer?

JAWEL! dat ging ik dus gewoon doen hehe.. m’n verslag van deze wandelochtend is dus nog niet voorbij.. er komt nog hehe.. en ik vond het leuk! 🙂

.

.

.

.

.