De hoofdattractie.. ;-)

We waren dus in de Jurastreek voor een tiendaagse vakantie, vriendlief, Jaxon en ik… en op een wat mindere zondag (qua weer dan.. voor de rest vermaakten we ons uitstekend hoor!) waren we langs het stuwmeer ‘Lac du Vouglans’ aan het rijden en bij het uitkijkpunt over de stuwdam uitgekomen. Tegelijkertijd was er een flinke groep classic carrijders daar aangekomen, wat voor ons reden was om snel weer verder te gaan.. maar die mooie karretjes, die bekeken we vanaf veilige afstand toch wel even hoor.. dat soort dingen vinden wij een extra attractie op vakantie hehe.. daar hoef je dan geen museum voor in hè!

Het ging weer even een stukje naar beneden vanaf het uitkijkpunt natuurlijk..

.. en algauw reden we beneden langs het meer weer verder.. waarbij we even later terugkijkend daarboven tegen de bergwand het uitzichtpunt zagen waar we net vandaan kwamen hehe. Dat was dan nabij de stuwdam zelf..

Maar we maakten ons zorgen om de steeds meer dichttrekkende lucht.. en wilden liefst zo snel mogelijk nu terug naar de camping.. onze kookspullen stonden in de openlucht.. we hadden ons kleine tentje mee, daar past dat niet ín, maar dan zetten we meestal een wing als afdakje op om de boel droog te houden. Door het mooie weer van de vorige dagen hadden we dat nog niet nodig gevonden en het zou ook droog blíjven, maar met het weer kun je eigenlijk nergens op rekenen hè..!

Nou ja.. die voorspelling bleek eigenlijk toch wel heel erg goed hoor.. want toen we terug op Monnet-la-Ville aan kwamen rijden (dat iets noordelijker lag dan het Lac du Vouglans) bleken dáár de wolken toch vrij open te zijn.. veel blauwe lucht ertussen..

Zorgen voor niks gemaakt dus.. en die wing? die hebben we de hele vakantie opgevouwen in de auto kunnen laten hahahaa! Want de volgende ochtend was het weer lekker zonnig.. nog wel een klein beetje wind, maar die was al niet meer zo fris. We gingen die maandag vroeg op pad, want we wilden die dag dus de ‘Cascades de Herisson’ gaan bekijken.. de hoofdattractie zo’n beetje van dit stuk van de Jura. Een wandelpad langs diverse watervallen. Maar met de deceptie van die vorige droogstaande waterval in ons achterhoofd, verwachtten we er maar niet teveel van. Het is sowieso een prachtige wandeling daar.. helemaal door het bos.. dus we zouden er toch wel van genieten.. en Jaxon ook. Aangekomen bij de parkeerplaats viel het op dat we geen ticketje hoefden te trekken.. blijkbaar is dat in het naseizoen gratis, maar wij dachten meteen ‘oh jee.. als die watervallen droog staan kunnen ze er natuurlijk niet voor rekenen!’ hahahaha!

We wandelden naar het begin.. daar bleek een splinternieuw gebouw te zijn verrezen tegenover de uitspanning annex souvenirshop die we ons nog wel herinnerden. In dit Maison des Cascades waren kassa’s.. aha.. moest je nu hier entree betalen? nee hoor.. ook deze kassa’s waren dicht.

Terwijl ik even op vriendlief stond te wachten, die nogal wat werk aan Jaxon had, die het nodig had gevonden juist hiér, op het aanlooppad, door z’n vering te gaan wat natuurlijk wel eventjes opgeruimd moest worden, vermaakte ik me met het bekijken van twee kleine kittens die daar lekker in het zonnetje bij de souvenirshop lagen..

Toen ze Jax aan zagen komen waren ze meteen vertrokken.. en ik ook hehe. Moest wel lachen toen ik op het brede aanlooppad dit soort bordjes zag hangen..

.. ja, zo kun je wel net doen alsof je een looprichting voor de afstandsregel invoert, maar later, op de veel smallere paadjes, kun je als bezoeker toch echt nauwelijks elkaar passeren en al zéker niet op afstand!
Enfin.. ik ging me er nog even niet over ergeren ( kan niet zeggen dat ik dat later óók niet deed..! haha).. het was er zó mooi.. gewoon ervan genieten was het devies. Én.. we hoorden al wat geruis..! dat was een goed teken..

De wandeling begon dan ook goed.. meteen bij de grootste waterval (65 meter hoog, in tien ‘trappen’), l’Eventail geheten.. je ziet ‘m hier boven al. En ja.. er liep water af.. maar het was niet zoveel. Toen wij hier laatst, in 2011, waren, was het wat meer.. maar ik denk dat je er eigenlijk wat verder in de herfst of zelfs in de winter of zo zou moeten zijn om ‘m echt in volle wilde glorie te kunnen aanschouwen! Maar wij waren tevreden met wat we kregen hoor..

De route van de wandeling is helemaal aangelegd.. je moet nogal wat hoogtemeters afleggen natuurlijk.. en in de zomer is het hier stikdruk.. dus dat moet in goede banen geleid worden, anders slijt de boel uit. Dus zijn er trappen (houten en metalen) en paden met soms hekken erlangs aangelegd.. en een enkele brug. Dat zijn meestal roosterbruggen.. niet zo fijn voor hondenvoetjes. Gelukkig kun je vaak wel naast die bruggen door het ondiepe water gaan, zoals vriendlief met Jaxon deed.

(dit was een reculée.. helemaal rechts was le Grand Saut.. maar daar viel niet veel vanaf)

Mooi hè.. en al die grote en kleinere watervalletjes onderweg hebben dus namen.. op een kaartje dat we bij het ‘Maison des Cascades’ hadden meegenomen, stonden ze allemaal aangegeven. En hoewel het allemaal niet zo héél veel water en dus niet zó spectaculair was, liep er toch het nodige water doorheen en was het niet zo’n anticlimax als de Quinguenouille geweest was hehe..

(Chateau Garnier)
(Saut de la Forge)

Voor Jaxon was zo’n wandeling natuurlijk ook leuk.. en af en toe het water in kunnen vindt ie het einde. Wat ik in het begin al schreef.. een prachtige wandeling is het.. alleen helaas zélfs op de vroege maandagochtend al vrij druk. Ik heb diverse keren m’n mondkapje maar opgedaan.. en was meestal degene die even wachtte als het paadje écht veel te smal was om elkaar veilig te passeren. Werd daar wel een beetje moe van.. want opgaand verkeer heeft in de bergen eigenlijk voorrang, maar daar was blijkbaar niemand zich van bewust.. of ze wílden het niet weten. Dus ik heb me wél geërgerd ja.. helaas. Maar heb ook enórm van die prachtige omgeving proberen te genieten hoor..

(Moulin Jeunet)

Na de Moulin Jeunet wordt het pad dan weer breder.. er komt dan nog een laatste waterval, Saut Girard), maar die ligt wat verderop. Hier bij de Moulin staat een uitspanning.. we hadden er koffie willen drinken, net als toen in 2011, maar helaas.. de boel was gesloten. Er stond echter een wegwijsbordje naar nog een andere.. die zou vlak ná de Saut Girard zijn en die wilden we ook nog wel zien, dus wandelden we lekker verder.. eindelijk geen geërger meer, want: breed pad! Lekker alleen maar genieten van al het natuurschoon..

.. me verbazend over die gekke hond die nu ineens uit zichzélf de bruggetjes over wil.. zelfs als dat helemaal niet moet hahaha! (was de route naar de parkeerplaats stroomopwaarts) Hij mocht gewoon met ons mee het paadje verder volgen hoor..

En dan bleek die allerlaatste waterval, de Saut Girard, zo ongeveer de enige waar geen water bij te bekennen was..! Men had er nog wat van gemaakt door er ontelbare steenmannetjes bij te bouwen..

.. maar wij hadden nu zin in koffie, die hadden we door het vroeger vertrek weer gemist hè hehe. Dus húp naar het terras, dat inderdaad bijna meteen na die laatste waterval was. Omdat het al wat later op de ochtend was geworden, kregen we wel een beetje trek ook.. en toen bleek dat men er overheerlijk uitziende bosbessenvlaai verkocht.. euhmm nou, toen waren wíj ook verkocht natuurlijk hahahaa! Heel fijne pauze!

Want ja.. het was nog maar de pauze.. niet het einde van de wandeling.. het is geen rondje hè! We moesten weer terug ook! Omdat het dan naar beneden gaat, gaat dat meestal wel iets sneller.. ook wel omdat je dan natuurlijk niet zó veel foto’s meer neemt.. hoewel..

Als iets mooi is, mag het nóg wel een keertje op de foto hahahaa!

Enfin.. heerlijke wandeling, we waren blij dat we ons niet door die drooggevallen waterval hadden laten ontmoedigen om deze tocht te doen hoor!

Op weg naar de camping even wat boodschapjes gehaald en nog wat leuke dingetjes vastgelegd vanuit de auto..

En toen was het even in de ruststand bij de tent, de rest van de middag.. volgens mij was Jaxon daar heel blij mee hahahaa! Maar die avond, net voordat we gingen eten, deden we dan nog wel een klein wandelingetje het dorp in.. want daar was ik helemaal nog niet geweest! Maar dat komt natuurlijk in een volgend postje aan bod!